انتخاب ماسه برای ملات و اندود: ترک، چسبندگی و کارپذیری

بسیاری از ترک‌های اندود نه از سیمان، بلکه از ماسه شروع می‌شوند. ملات در لایه‌ای نازک به کار می‌رود و سطح تماس زیادی با هوا دارد، بنابراین به تغییرات دانه‌بندی و ریزدانه حساس است.

تفاوت ماسهٔ ملات با ماسهٔ بتن

ماسهٔ ملات ریزتر است و حداکثر اندازهٔ کوچک‌تری دارد، زیرا باید در ضخامت کم پخش شود. حدود دانه‌بندی ماسهٔ ملات بنایی در ASTM C144 تعریف شده و برای اندود سیمانی ASTM C897 مرجع مناسبی است. مشخصات ماسهٔ ملاتی را نیز ببینید.

سه عامل تعیین‌کننده

دانه‌بندی متعادل

ماسهٔ خیلی ریز آب بیشتری می‌خواهد و هنگام خشک شدن بیشتر جمع می‌شود. ماسهٔ خیلی درشت زبر است و سطح صافی نمی‌دهد. میانهٔ این دو، کارپذیری خوب و ترک کمتر را به همراه دارد.

پاکیزگی

رس مقدار آب را افزایش می‌دهد و چسبندگی ملات به زیرکار را کم می‌کند. رس و نمک‌های محلول می‌توانند به ترک و شوره‌زدگی بینجامند.

یکنواختی

تغییر ماسه در میانهٔ کار، رنگ و بافت سطح را عوض می‌کند. برای سطوح بزرگ، مصالح را از یک منبع و یک دپو تأمین کنید.

آزمایش ساده در کارگاه

یک مشت ماسهٔ مرطوب را بفشارید. اگر کف دست گل‌آلود شود یا توده بیش از حد چسبنده بماند، احتمالاً رس زیاد است. این آزمون تنها نشانه‌ای اولیه است و جای آزمایش ارزش ماسه‌ای را نمی‌گیرد.

نکات اجرایی

• زیرکار را پیش از اندود مرطوب کنید تا آب ملات را نگیرد.
• سطح اندود را چند روز مرطوب نگه دارید.
• بیشتر از نسبت طرح آب اضافه نکنید.

برای آشنایی با الزامات این حوزه، صفحهٔ ساختمان، ملات و اندود را ببینید.